OBLICZA SZTUKI W FILMIE


semestr zimowy 2015/2016

INFORMACJE OGÓLNE:

Miejsce: Dolnośląskie Centrum Filmowe

Termin: czwartki 17.00-20.00

Zapisy online od 1 października: kasia@againstgravity.pl

Cena karnetu za semestr: 150 zł
(do kupienia w kasach DCF od 1 października do 6 listopada)

Bilety na pojedyncze zajęcia: 15 zł
(do kupienia w kasach DCF przed seansem, w ramach wolnych miejsc)

Koordynator merytoryczny: prof. dr hab. Arkadiusz Lewicki, Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego, adres e-mail: alewicki23@gmail.com 

Sprawy organizacyjne: Katarzyna Gdesz, kasia@againstgravity.pl

Zaliczenie: minimum 10 obecności oraz zaliczenie z testu pisemnego.

Test zostanie przeprowadzony przed ostatnią projekcją i dotyczył będzie tematyki filmów prezentowanych podczas zajęć. Za każdą dodatkową nieobecność (poniżej 10) obowiązuje praca pisemna - analiza jednego z filmów z programu. Praca powinna być samodzielna (prace noszące znamiona plagiatu będą oceniane jako niedostateczne) i liczyć od 4 do 6 stron znormalizowanego tekstu. Prace "karne" należy przesłać na adres: alewicki23@gmail.com do końca grudnia.

Liczba ECTS: 3.

Uniwersytet Wrocławski honoruje przedmiot jako ponadprogramowy. Uczelnia zobowiązuje się do uznawania zaświadczeń potwierdzających zaliczenie kursu Akademii na ocenę i uzyskanie punktów ECTS. Punkty i oceny uzyskane w wyniku zaliczania przedmiotów ponadprogramowych nie są brane pod uwagę przy rozliczeniu przebiegu studiów, odnotowuje się je jednak w suplemencie do dyplomu.

PROGRAM

Podczas zajęć przyjrzymy się wybranej grupie współczesnych filmów dokumentalnych, poświęconych zjawiskom z dziedziny sztuki i postaciom artystów, a także ciekawym formalnie utworom, które same znajdują się na granicy między dokumentem a kinem eksperymentalnym. Odkryjemy biografie wybitnych artystów (np. malarza Gerharda Richtera i fotografa Berta Sterna), a także porozmawiamy o takich, wymykających się klasyfikacji dokonaniach, jak głośny, w dużej mierze oparty na animacji dokument Michela Gondry „Czy Noam Chomsky jest wysoki czy szczęśliwy?”, 2013.

Zajęcia skierowane są do osób pragnących rozwijać zainteresowania związane z historią kultury, dokumentem filmowym, historią kina, a także historią sztuki, sztuką współczesną, fotografią i muzyką

Każde zajęcia składają się z wykładu wprowadzającego w tematykę filmu i twórczość reżysera, projekcji filmu i dyskusji po seansie. Program jest skierowany przede wszystkim do studentów uczelni partnerskich (UWr, SWPS, ASP) ale także do wszystkich zainteresowanych.


PRZESTRZENIE SZTUKI

Jaskinia zapomnianych snów

15 października 2015
REŻ. WERNER HERZOG, FRANCJA 2010

Przez ponad 20 000 lat jaskinia Chauvet była kompletnie odizolowana od reszty świata w wyniku przysłonięcia olbrzymim blokiem skalnym. W jej wnętrzu, o rozmiarach bliskich do boiska do gry w piłkę nożną, znajdujemy zdumiewające malowidła, pochodzące z epoki lodowcowej. Od momentu odkrycia jaskini zaledwie kilka osób miało do niej dostęp. Werner Herzog zapuszcza się z kamerą do jaskini, by odsłonić zarówno pradawne malowidła, jak i spróbować odpowiedzieć na pytanie o tajemnicę człowieka – prehistorycznego i współczesnego. „Jaskinia zapomnianych snów 3D” to pierwszy w historii artystyczny film nakręcony w technice trójwymiarowej.


Ostatni Nomadzi

reż. Raul de la Fuente, Hiszpania, 2006

Baskijska Txalaparta wyglądem przypomina wielkie cymbały. Nie jest to jednak zwyczajny instrument. Grają na nim dwie osoby, a dźwięk, który powstaje, jest efektem ich dialogu. Harkaitz Martinez de San Vicente i Igor Otxoa, którzy tworzą zespół Oreka TX, koncertują na całym świecie. Odwiedzają osiadłych wędrowców Adivasi w Indiach, w Laponii konstruują lodową Txalapartę, w Maroku tworzą ją z kamieni, a w Mongolii wędrują i improwizują razem z tamtejszymi nomadami. Wierzą, że ich występy mogą być nie tylko spotkaniem ludzi, ale i kultur.


SÓL ZIEMI

REŻ. WIM WENDERS, JULIANO RIBEIRO SALGADO, BRAZYLIA/WŁOCHY/FRANCJA 2014

Kariera wybitnego niemieckiego reżysera, Wima Wendersa, jest w niektórych punktach zbieżna ze ścieżką twórczą Wernera Herzoga. Obaj w latach siedemdziesiątych tworzyli nurt kina określany jako „nowy film niemiecki”, obaj są przedstawicielami post-nowofalowego kina autorskiego. Ich filmy stanowiły często niespieszną obserwację ludzi samotnych, zdystansowanych, sytuujących samych siebie na pograniczach współczesnego świata. Wreszcie, obaj zainteresowali się na pewnym etapie kinem dokumentalnym, które jednak, w ich wykonaniu, zachowuje specyfikę ich autorskiego podejścia. To filmy, które mają, za pomocą kamery, odkrywać rzeczywistość – często tę, która umyka nam w codziennym spojrzeniu. „Sól tej ziemi” to historia wybitnego brazylijskiego fotografa Sebastiao Salgado, ukazana przez Wendersa we współpracy z synem Salgado, Julianem. Film to także medytacja nad obrazami i ich znaczeniem – dobrze znana fanom twórczości Wendersa, a zarazem fascynująca dla miłośników fotografii i ponownie – w toku tego kursu – stawiająca pytania o sens fotografii cierpienia i o pracę współczesnego reportera.


GERHARD RICHTER

REŻ. CORINNA BELZ, NIEMCY 2011

Światowej sławy artysta Gerhard Richter to również najsłynniejszy i najdroższy żyjący niemiecki malarz, którego obrazy przekraczają na aukcjach kwotę 10 milionów euro. „Odrzutowiec“ z 1963 roku, sprzedany został w 2007 roku na aukcji w Christie’s w Nowym Jorku za 11,2 miliony dolarów, a „Świeca“, obraz namalowany w 1983 roku, sprzedano w Sotheby’s w Londynie za 10,5 milionów euro. Ten mistrz abstrakcji, ceniony za autokrytyczne spojrzenie i filozoficzne podejście do malarstwa, od lat stosuje podobną metodę pracy. Jego obrazy to rezultat długiego i żmudnego procesu, podczas którego nie tyle je maluje, co konstruuje, nakładając kolor na płótno warstwa pod warstwie, podobnie jak kładzie się tynk na ścianę. Używa pędzla, ale zazwyczaj pracuje też z dużą, drewnianą deską lub gigantyczną gumową wycieraczką, co pozwala pokrywać farbą duże płaszczyzny płótna. Reżyserka filmu przez miesiąc obserwuje pracę 79-letniego Richtera w jego dwóch studiach w Kolonii. Artysta przygotowuje się bowiem do serii wystaw, które mają się dobyć w Kolonii, Londynie i Nowym Jorku. Pokazanie artysty przy pracy to niekwestionowane osiągnięcie tego filmu; Richtera widzimy jednak również w kontakcie ze współpracownikami i krytykami, z którymi dyskutuje na temat sztuki i kultury. Kreatywna wyobraźnia artysty, jego osobowość, a także szczególny typ wrażliwości na kolor i cień to cechy, które wyróżniają Richtera na tle innych współczesnych artystów, jak również sprawiają, że film rejestruje nie tylko wyjątkowy sposób pracy artysty, lecz również niezwykle ciekawy eksperyment twórczy.


GRANICE SZTUKI, GRANICE DOKUMENTU

CZY NOAM CHOMSKY JEST WYSOKI CZY SZCZĘŚLIWY?

5 listopada 2015
REŻ. MICHAEL GONDRY, FRANCJA 2013

Twórcą tego wciągającego, zabawnego i bardzo ciekawego filmu jest Michel Gondry – światowej sławy reżyser, autor m.in. filmów fabularnych „Zakochany bez pamięci” (2004) i „Jak we śnie” (2006), eksplorujących oniryczne światy umysłu i ich relacje ze zdroworozsądkową, codzienną rzeczywistością. W „Czy Noam Chomsky jest wysoki czy szczęśliwy” Gondry spotyka się z Noamem Chomskym, amerykańskim lingwistą, który zrewolucjonizował wcześniejsze sposoby myślenia o naturze języka i procesie jego nabywania, a przez „The New York Times” uznany został za najważniejszego żyjącego intelektualistę naszych czasów. Efektem jest film dokumentalny oparty w przeważającej mierze na animacji, zaskakująca filmowa fuzja obrazów i idei. Czy można, za pomocą filmu rysunkowego wyjaśnić zawiłości gramatyki transformacyjno-generatywnej? Czy można przekazać fascynację drugim człowiekiem i jego intelektualnymi dokonaniami? Michel Gondry bada ludzki umysł, każąc nam, zgodnie z ideami Chomsky’ego, kwestionować dotychczasową wiedzę i przekonania dotyczące uczenia się, języka i opisywanego przez niego świata; zarazem zaś eksperymentuje z filmowymi środkami wyrazu.


22 października 2015

Duch Piramidy

Uniwersum Dźwięków
REŻ. ANDREAS KOEFOED, DANIA 2012

Leżące na wyspie Piramida w archipelagu Svalbard, opuszczone osiedle górnicze jednocześnie zadziwia i fascynuje. Wyspa należy do Norwegii, jednak niegdyś mieszkali tam rosyjscy górnicy; pozostały po nich minimalistyczne betonowe budynki mieszkalne, świadkowie przeszłego życia. Dla duńskiego zespołu muzycznego Efterklang opuszczona wyspa to fascynujące miejsce. W towarzystwie mało entuzjastycznego rosyjskiego przewodnika, zespół udaje się na poszukiwania dźwięków, ukrytych w opuszczonych budynkach. Narrator filmu, były mieszkaniec Piramidy o imieniu Aleksander, zabiera widza w podróż do minionej ery, czyli do czasów, kiedy osiedle kwitło. Rosyjscy górnicy wraz z rodzinami żyli tu na wysokim poziomie, nieosiągalnym wówczas dla górników w Rosji. Tymczasem zebrane przez Efterklang dźwięki zaczynają nabierać kształtów muzyki i stają się ciekawym tłem dla opowieści o wzlotach i upadkach Piramidy. Ciekawa, choć melancholijna historia tego zapomnianego miejsca okazuje się magiczna i pozostawia widza pod wrażeniem, które zostaje w nim na długo.


29 października 2015

Fotograf wojenny

PYTANIA O FOTOGRAFIĘ
REŻ. CHRISTIAN FREI, SZWAJCARIA 2001

James Nachtwey to jeden z najbardziej znanych i cenionych współczesnych fotografów wojennych. Od trzydziestu lat dokumentuje konflikty zbrojne i wojny, ale także efekty niesprawiedliwości społecznej w 30 krajach na świecie. Film Christiana Frei’a pokazuje jego sylwetkę, zdradza tajniki pracy, przybliża miejsca i rodzaje problemów, jakimi zajmuje się Nachtwey. Nade wszystko jednak stanowi refleksję o etyce i celowości pracy fotografa, jego relacjach z bohaterami zdjęć, możliwych zmianach w świecie, których oczekiwalibyśmy w związku z działalnością reporterów. Dokument tworzy także psychologiczny portret człowieka, który poświęca całe życie – prywatne i zawodowe – na wędrówki z aparatem i ujawnianie najbardziej dramatycznych, a zarazem często najbardziej intymnych momentów ludzkiego życia.


Podejrzany: Ai WeiWei

reż. Andreas Johnsen, Chiny/Dania/Wielka Brytania, 2013

Chiński artysta, architekt i kurator Ai Weiwei to znaczący głos chińskiej opozycji, od lat aktywnie krytykujący władze w Chinach i walczący o prawa człowieka. Współtwórca wielu konceptualnych instalacji, w tym słynnej ekspozycji Sunflower Seeds w Tate Modern, Stadionu Narodowego w Pekinie oraz rzeźby w Parku Rzeźby na warszawskim Bródnie. W kwietniu 2011 roku został aresztowany przez władze chińskie, a następnie przez 81 dni przetrzymywany w nieznanym miejscu i przesłuchiwany w sprawie rzekomego przestępstwa gospodarczego, unikania płacenia podatków, a także bigamii i rozpowszechniania pornografii w internecie. Po rzekomym przyznaniu się do winy, Ai Weiwei został zwolniony z więzienia za kaucją, pod warunkiem, że nie będzie wypowiadał się publicznie i nie opuści Pekinu.W filmie widzimy zarówno jego życie prywatne w domowym areszcie z żoną i synem, o których losy obawia się coraz bardziej, jak również usilną próbę ponownego wejścia w rolę zaangażowanego aktywisty. Nie jest to łatwe zadanie, bo po wyjściu z więzienia Ai Weiwei nie tylko cierpi na bezsenność i zaniki pamięci, lecz musi również odnaleźć się pomiędzy życiem rodzinnym a nieustannym zainteresowaniem mediów i świata sztuki.


LUDZKI WYMIAR

REŻ. ANDREAS DALSGAARD, CHINY/DANIA/NOWA ZELANDIA/USA/BANGLADESZ, 2012

Współczesne metropolie cechuje jedno – gigantyczne samochodowe estakady przecinają miasta, domy-wieże, w których istoty ludzkie żyją w betonowych boksach. 50 procent ludzi mieszka dziś w metropoliach, a do 2050 roku ta skala zwiększy się do 80 procent. Czy rzeczywistość dzisiejszych miejskich aglomeracji w jakikolwiek sposób odpowiada na potrzeby ich mieszkańców? Duński architekt Jan Gehl i jego zespół zmagają się z epokowym wyzwaniem: chcą przywrócić miasta mieszkańcom i odebrać je samochodom. Planują taki kierunek zmian w miejskiej urbanistyce, aby ludzki wymiar miasta był w niej zdecydowanie najważniejszy. Reżyser pokazuje nie tylko innowacyjne projekty Gehla, lecz również sposób, w jaki wdrażane są w miastach. Film jest bardzo spójny estetycznie, zachwyca formą, a szczególnie wysmakowanymi zdjęciami. Pod względem stylistyki przypomina dokumentalne science fiction, które dzieje się na naszych oczach.


ŚWIĄTYNIE KULTURY

REŻ. WIM WENDERS, MICHAEL GLAWOGGER, MICHAEL MADSEN, NIEMCY/DANIA/NORWEGIA/AUSTRIA/FRANCJA 2014

Czy budynki są w stanie przemówić własnym głosem i powiedzieć coś o nas samych i o stanie naszej cywilizacji? Nakręcony w 3D film przedstawia indywidualne spojrzenie trzech słynnych reżyserów na trzy ikoniczne europejskie budowle potraktowane tu jak lustro nas samych i dzisiejszej kultury. Każdy z twórców pokazuje dany obiekt na swój własny sposób, przy zachowaniu charakterystycznej dla siebie stylistyki i filmowego języka; technika trójwymiarowa pozwala doświadczyć przestrzeni w szczególny sposób. Wim Wenders portretuje słynną Filharmonię Berlińską, Michael Glawogger – Rosyjską Bibliotekę Narodową, zaś Michael Madsen – norweskie więzienie Halden. Każdy z tych budynków jest pokazany zupełnie inaczej, bo każdy z nich funkcjonuje na autonomicznych prawach i ma własną duszę: pod względem zewnętrznym i wewnętrznym zorganizowany jest również na innych zasadach. Tym samym, inaczej organizuje życie przebywających w nim ludzi. Uświadomienie sobie tego faktu i refleksja nad nim pozwala na bardziej świadome spojrzenie na współczesne i historyczne przestrzenie architektoniczne.


Bert Stern: Prawdziwy MadMan

reż. Shannah Laumeister, Stany Zjednoczone, 2011

Sophia Loren, Liz Taylor, Shirley MacLaine, Barbra Streisand, Madonna, Scarlett Johansson, Marilyn Monroe - wszystkie one znalazły się na zdjęciach słynnego amerykańskiego fotografa Berta Sterna. “Kochać się i robić zdjęcia - to bardzo zbliżone do siebie czynności, jeśli chodzi o kobiety” twierdzi Stern, który zdobył sławę dzięki tzw. sesji pościelowej z Marlin Monroe i zdjęciu “Lolita w okularach w serduszka”. Zostało ono użyte na plakacie filmu Stanleya Kubricka “Lolita”. Film zaczyna się w sposób typowy dla biografii. Portret fotografa celebrytów zamienia się jednak w zabawną i interesujacą wymianę historii pomiędzy 82-letnim Sternem i jedną z jego muz - Shannah Laumeister. To ona jest reżyserką filmu.


GRANICE SZTUKI, GRANICE DOKUMENTU

Sztuka znikania

REŻ. BARTEK KONOPKA, PIOTR ROSOŁOWSKI, POLSKA 2013

Nieznana historia haitańskiego kapłana voodoo, Amona Frémona, który na zaproszenie Jerzego Grotowskiego w 1980 roku odwiedził Polską Rzeczpospolitą Ludową. Polska była dla Amona dziwnym miejscem. Ludzie zachowywali się inaczej – godzinami stali w kolejkach, jakby chcieli pobyć razem, ale wcale ze sobą nie rozmawiali. Odprawiali dziwne rytuały na wielkich stadionach. Deszcz padał tu głośniej, jak w kraju głuchych, a zimą z nieba leciała zła, biała woda niegasząca pragnienia. Amon obserwując wydarzenia stanu wojennego przywołuje, podobnie jak Adam Mickiewicz w „Dziadach”, duchy przodków. Odprawia ceremonię voodoo, aby uwolnić Polaków od złych mocy. Rozpoczyna się bój, w którym żywi i umarli jednoczą się we wspólnej walce. Duch polskiego romantyzmu łączy się z haitańskim Loa, dokładnie tak, jak 200 lat temu w czasie wielkiej rewolucji na Haiti. „Sztuka znikania” jest spojrzeniem na czasy socjalizmu oczami przybysza z zupełnie innej kultury.


Perłowy guzik

reż. Patricio Guzmán, Chile/Francja/Hiszpania, 2015

Morze jest źródłem życia, ale może być również niemym świadkiem okrutnych zbrodni i tragedii. Woda to nie tylko H2O. Woda ma pamięć, która potrafi zakonserwować wspomnienia. Ocean nosi w sobie historię całej ludzkości. To w nim skupiają się wszystkie głosy pochodzące z Ziemi i z kosmosu. To tu znaleźć można rząd zagubionych dusz, bez nagrobka, pozostawionych samym sobie do końca. Woda ma jednak swój własny głos i szczególnego rodzaju rolę do spełnienia – odbiera impulsy z gwiazd, aby dalej przekazać je żywym stworzeniom. Woda to także najdłuższa granica Chile. 2670 mil chilijskiego wybrzeża to największy archipelag świata i jednocześnie krajobraz o niemal nadprzyrodzonym pięknie. Są tu wulkany, góry i lodowce, ale również głosy ludzi rdzennej Patagonii, pierwszych angielskich żeglarzy oraz politycznych ofiar reżimu Augusto Pinocheta. Patricio Guzmán stara się uchwycić ten wielopłaszczyznowy kontekst w swoim niezwykle poetyckim filmie będącym częścią dyptyku, w którym, tak jak w „Nostalgii za światłem”, podejmuje on temat pamięci i nierozliczonej przeszłości historycznej własnego kraju. Woda jest tu spajającym wszystko elementem i to właśnie przez nią przemawia historia Chile.


Profil: Amina

reż. Sophie Deraspe, Kanada, 2014

Czy z pozoru zwykły internetowy flirt może przerodzić się w szokującą międzynarodową intrygę? Od kilku miesięcy Sandra z Montrealu romansuje w Internecie z Aminą, Syryjko-Amerykanką, z którą wymienia się miłosnymi i intelektualnymi wiadomościami. Obie najwyraźniej są sobą zauroczone. Zachęcona przez Sandrę Amina zakłada blog zatytułowany „Lesbijka w Damaszku”, wyrażający głos mniejszości ze Środkowego Wschodu w sprawach politycznych, religijnych i seksualnych. Blog szybko zyskuje międzynarodowe uznanie, Amina cieszy się coraz większym rozgłosem w internecie, a z czasem staje się gwiazdą wśród internetowych blogerów. Kiedy Syrię ogarnia Arabska Wiosna, Sandra otrzymuje wiadomość, że Amina została uprowadzona. Wkrótce jej poszukiwania nabierają międzynarodowego rozgłosu, lecz szybko okazuje się, że internetowy profil Aminy to fałszywka, a stoi za nim zagadka, której rozwiązanie jest dla wszystkich zaskakujące i szokujące. To prawdziwa przypowieść o naszych czasach, w których nic nie jest takie, jak nam się wydaje. To również opowieść o roli i znaczeniu internetu, jego etycznych i moralnych konsekwencjach, a przede wszystkim o manipulacjach, jakie umożliwia internetowa rzeczywistość.


LEKTURY ZALECANE:

  • Sheila Curran Bernard, Film dokumentalny: Kreatywne opowiadanie, Warszawa 2011
  • David Bordwell, Kristin Thompson, Film Art. Sztuka Filmowa. Wprowadzenie, Warszawa 2010, rozdz. Film dokumentalny
  • Klucze do rzeczywistości: Szkice i rozmowy o polskim filmie dokumentalnym po roku 1989, red. Małgorzata Hendrykowska, Poznań 2005
  • Mirosław Przylipiak, Poetyka kina dokumentalnego, Gdańsk 2000
  • Lidia Zonn, O montażu w filmie dokumentalnym, Warszawa 198

LEKTURY DODATKOWE

  • Patricia Aufderheide, Documentary Films. A Very Short Introduction, Oxford, New York 2007.
  • Maxime Baker, Documentary in the Digital Age, Oxford 2006.
  • Jacek Bławut, Bohater w filmie dokumentalnym, Łódź 2010
  • Stella Bruzzi, New Documentary: A Critical Introduction, London 2000
  • Dokument filmowy i telewizyjny, red. Maciej Szczurowski, Toruń 2004
  • Ian Grant, Cameramen at war, Cambridge 1980
  • Herzog. Przewodnik Krytyki Politycznej, red. Agnieszka Wiśniewska, Julian Kutyła, Warszawa 2010
  • Mikołaj Jazdon, Kino dokumentalne Kazimierza Karabasza, Poznań 2009
  • Kazimierz Karabasz, Bez fikcji: Z notatek filmowego dokumentalisty, Warszawa 1985
  • Aaron Kerner, Film and the Holocaust: New Perspectives on Dramas, Documentaries, and Experimental Films, New York 2011
  • Andrzej Kołodyński, Tropami filmowej prawdy, Warszawa 1981
  • Stephen Mamber, Cinema verite in America: Studies in uncontrolled documentary, Cambridge 1974
  • Polskie kino dokumentalne 1989–2009: Historia polityczna, red. Agnieszka Wiśniewska, Warszawa 2011
  • Mirosław Przylipiak, Kino bezpośrednie 1960–1963, Gdańsk 2007
  • Mirosława Salska-Kaca, Człowiek, słowo, świat w filmie dokumentalnym, Łódź 1995
  • Mirosława Salska-Kaca, Film dokumentalny w Niemczech Zachodnich po 1960, Łódź 1989
  • Mirosława Salska-Kaca, Słowo w filmie dokumentalnym: Z problemów semantycznych wypowiedzi słownej w filmie, Łódź 1992
  • Dave Saunders, Direct cinema: Observational documentary and the politics of the sixties, London 2007
  • Liz Stubbs, Documentary filmmakers speak, New York 2002.
  • Bronisława Stolarska, Polski film dokumentalny 1945–1980, Łódź 1983
  • Bronisława Stolarska, „Usłyszcie mój krzyk…” – o filmie Macieja Drygasa [w:] Między słowem a obrazem, red. Małgorzata Jakubowska, Tomasz Kłys, Bronisława Stolarska, Kraków 2005
  • Paul Ward, Documentary: The Margins of Reality, London 2005
  • Werner Herzog, red. Peter C. Seel, Bogusław Zmudziński, Kraków 1994
  • Kamila Żyto, Mezalians. Co stało się z dokumentem w ponowoczesnym świecie? [w:] (Nie)obecne granice: Szkice o obliczach transgresji, red. Katarzyna Kuropatwa, Dagmara Rode, Kraków 2003

zapisz się do newslettera

Against Gravity z siedzibą w Warszawie przy ulicy Żurawiej 22, pok212 będzie przetwarzać Pani/a dane osobowe w celu realizacji umowy o świadczenie usługi newsletter. Podanie danych osobowych jest dobrowolne. Przysługuje Panu/i prawo dostępu do treści jego/jej danych oraz ich poprawiania.
Zamawiany przez Pana/-ią newsletter ma charakter promocyjno-reklamowy i może zawierać informacje handlowe w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.