Oblicza sztuki w filmie

przedmiot ogólnouniwersytecki na Uniwersytecie Warszawskim
semestr letni 2015/2016

INFORMACJE OGÓLNE:

Liczba ECTS: 6

Czas: Czwartki 17.00-20.00

Miejsce:  Kino Luna (Marszałkowska 28) 

Karnet: Studenci, chcący uczestniczyć w zajęciach i uzyskać z nich zaliczenie, zobowiązani są do wykupienia semestralnego karnetu, którego cena wynosi 150 zł. Sprzedaż karnetów rozpocznie się 21 stycznia i potrwa do 17 lutego.

Prowadząca:

dr Matylda Szewczyk (IKP UW)

Koordynatorka:

Katarzyna Gdesz (Akademia Dokumentalna)
kontakt w sprawach organizacyjnych:  kasia@againstgravity.pl

ZALICZENIE ZAJĘĆ:

Podstawowym warunkiem dopuszczenia do zaliczenia jest obecność na zajęciach. Lista obecności będzie sprawdzana w trakcie wykładu po filmie. W semestrze dopuszczalne są dwie nieusprawiedliwione nieobecności oraz dwa zwolnienia lekarskie.

Uwaga! Osoby, które przekroczą dopuszczalną liczbę nieobecności będą zobowiązane odpracować zaległości pisząc pracę (od 4 do 10 stron) związaną z tematyką zajęć. Odniesienia do filmów pokazywanych na zajęciach nie są obowiązkowe.

Wszystkie prace zostaną zweryfikowane pod kątem plagiatu – przez plagiat rozumiemy umieszczenie w pracy fragmentu lub całości tekstu innego autora, opublikowanego w książce, czasopiśmie lub w internecie, bez zaznaczania cytatu i podania jego źródła.

Prace należy przesyłać na adres: mszewczyk@uw.edu.pl 

Na ten adres należy również kierować wszelkie pytania dotyczące kwestii merytorycznych.

 

TEST ZALICZENIOWY

Test odbędzie się w czwartek , 9 czerwca o godz. 17.00 w sali kina Luna.

Zajęcia kończą się zaliczeniem na ocenę, która zostanie wystawiona na podstawie wyników z testu pisemnego. 

Na test zaliczający składa się 5 pytań otwartych. Na ocenę bardzo dobrą należy udzielić wyczerpującej odpowiedzi na 3 z nich.

Dyżury dr Matyldy Szewczyk w sesji letniej:

13 czerwca (poniedziałek), godz. 15.00-16.00,
16 czerwca (czwartek), godz. 10.00-11.00,
29 czerwca (środa), godz. 13.00-14.00.

Zakład Filmu i Kultury Wizualnej (pok. 6), Instytut Kultury Polskiej, Kampus Główny UW

PROGRAM:

Podczas zajęć przyjrzymy się wybranej grupie współczesnych filmów dokumentalnych, poświęconych zjawiskom z dziedziny sztuki i postaciom artystów, a także ciekawym formalnie utworom, które same znajdują się na granicy między dokumentem a kinem eksperymentalnym. Odkryjemy biografie wybitnych artystów (np. malarza Gerharda Richtera i reżysera Roberta Altmana) i zapisy niezwykłych, zapadających w pamięć projektów artystycznych („Wodne dzieci” Aliony van der Horst, 2011), a także porozmawiamy o takich, wymykających się klasyfikacji dokonaniach, jak głośny, w dużej mierze oparty na animacji dokument Michela Gondry „Czy Noam Chomsky jest wysoki czy szczęśliwy?”, 2013.

Zajęcia skierowane są do osób pragnących rozwijać zainteresowania związane z historią kultury, dokumentem filmowym, historią kina, a także historią sztuki, sztuką współczesną, fotografią i muzyką. Każde spotkanie składa się z projekcji filmu, wykładu i dyskusji. 


SZTUKA W KINIE DOKUMENTALNYM

Książka powstała na podstawie fakultetu "Oblicza sztuki" i stanowi jego uzupełnienie i rozwinięcie.
red. Paulina Kwiatkowska, Matylda Szewczyk (2016)

W antologii Sztuka w kinie dokumentalnym, kulturoznawcy i badacze kina (m.in. Iwona Kurz, Kuba Mikurda, Karolina Kosińska) analizują kilkanaście ważnych współczesnych filmów – takich jak Sól ziemi Wima Wendersa i Juliana Ribeiry Salgado (2014), Sztuka znikania Bartka Konopki i Piotra Rosołowskiego (2012) czy Jaskinia zapomnianych snów Wernera Herzoga (2010). Łączy je z jednej strony duża aktualność: powstałe w ciągu ostatnich lat, nagradzane, a także szeroko dyskutowane, znajdują się w samym centrum współczesnych refleksji nad dokumentem filmowym. Z drugiej strony, wszystkie podejmują wątek sztuki i funkcji, jaką pełni ona wobec zmieniającego się świata, wobec historii, nowych technologii medialnych i działającego w tych ramach człowieka. Zapraszamy do dyskusji, która wydobywając najważniejsze wątki i problemy poruszane w książce, pozwoli także zapytać o współczesną rolę filmu dokumentalnego, o jego tożsamość i granice; o eksperymenty na pograniczach kina dokumentalnego i artystycznego i o niezwykłe spotkania artystów i kultur, które możemy prześledzić w przywoływanych filmach.

Książkę można kupić u dystrybutora filmów Against Gravity, kontaktując się z Katarzyną Gdesz - kasia@againstgrvity.pl lub Kingą Piwowarską - kinga@againstgravity.pl Cena książki: 20 zł

Przestrzenie sztuki

Jaskinia zapomnianych snów

Cave of Forgotten Dreams
reż. Werner Herzog, Francja 2010

Przez ponad 20 000 lat jaskinia Chauvet była kompletnie odizolowana od reszty świata w wyniku przysłonięcia olbrzymim blokiem skalnym. W jej wnętrzu, o rozmiarach bliskich do boiska do gry w piłkę nożną, znajdujemy zdumiewające malowidła, pochodzące z epoki lodowcowej. Od momentu odkrycia jaskini zaledwie kilka osób miało do niej dostęp. Werner Herzog zapuszcza się z kamerą do jaskini, by odsłonić zarówno pradawne malowidła, jak i spróbować odpowiedzieć na pytanie o tajemnicę człowieka – prehistorycznego i współczesnego. „Jaskinia zapomnianych snów 3D” to pierwszy w historii artystyczny film nakręcony w technice trójwymiarowej.


Z uniwersum dźwięków

Duch piramidy

Efterklang: The Ghost of Piramida
reż. Andreas Koefoed, Dania 2012

Leżące na wyspie Piramida w archipelagu Svalbard, opuszczone osiedle górnicze jednocześnie zadziwia i fascynuje. Wyspa należy do Norwegii, jednak niegdyś mieszkali tam rosyjscy górnicy; pozostały po nich minimalistyczne betonowe budynki mieszkalne, świadkowie przeszłego życia. Dla duńskiego zespołu muzycznego Efterklang opuszczona wyspa to fascynujące miejsce. W towarzystwie mało entuzjastycznego rosyjskiego przewodnika, zespół udaje się na poszukiwania dźwięków, ukrytych w opuszczonych budynkach. Narrator filmu, były mieszkaniec Piramidy o imieniu Aleksander, zabiera widza w podróż do minionej ery, czyli do czasów, kiedy osiedle kwitło. Rosyjscy górnicy wraz z rodzinami żyli tu na wysokim poziomie, nieosiągalnym wówczas dla górników w Rosji. Tymczasem zebrane przez Efterklang dźwięki zaczynają nabierać kształtów muzyki i stają się ciekawym tłem dla opowieści o wzlotach i upadkach Piramidy. Ciekawa, choć melancholijna historia tego zapomnianego miejsca okazuje się magiczna i pozostawia widza pod wrażeniem, które zostaje w nim na długo.


portrety artystów

Gerhard Richter

Gerhard Richter Painting
reż. Corinna Belz, Niemcy 2011

Światowej sławy artysta Gerhard Richter to również najsłynniejszy i najdroższy żyjący niemiecki malarz, którego obrazy przekraczają na aukcjach kwotę 10 milionów euro. „Odrzutowiec“ z 1963 roku, sprzedany został w 2007 roku na aukcji w Christie’s w Nowym Jorku za 11,2 miliony dolarów, a „Świeca“, obraz namalowany w 1983 roku, sprzedano w Sotheby’s w Londynie za 10,5 milionów euro. Ten mistrz abstrakcji, ceniony za autokrytyczne spojrzenie i filozoficzne podejście do malarstwa, od lat stosuje podobną metodę pracy. Jego obrazy to rezultat długiego i żmudnego procesu, podczas którego nie tyle je maluje, co konstruuje, nakładając kolor na płótno warstwa pod warstwie, podobnie jak kładzie się tynk na ścianę. Używa pędzla, ale zazwyczaj pracuje też z dużą, drewnianą deską lub gigantyczną gumową wycieraczką, co pozwala pokrywać farbą duże płaszczyzny płótna. Reżyserka filmu przez miesiąc obserwuje pracę 79-letniego Richtera w jego dwóch studiach w Kolonii. Artysta przygotowuje się bowiem do serii wystaw, które mają się dobyć w Kolonii, Londynie i Nowym Jorku. Pokazanie artysty przy pracy to niekwestionowane osiągnięcie tego filmu; Richtera widzimy jednak również w kontakcie ze współpracownikami i krytykami, z którymi dyskutuje na temat sztuki i kultury. Kreatywna wyobraźnia artysty, jego osobowość, a także szczególny typ wrażliwości na kolor i cień to cechy, które wyróżniają Richtera na tle innych współczesnych artystów, jak również sprawiają, że film rejestruje nie tylko wyjątkowy sposób pracy artysty, lecz również niezwykle ciekawy eksperyment twórczy.


Granice sztuki, granice dokumentu

Czy Noam Chomsky jest wysoki czy szczęśliwy?

Is the Man Who Is Tall Happy?
reż. Michael Gondry, Francja 2013

Twórcą tego wciągającego, zabawnego i bardzo ciekawego filmu jest Michel Gondry – światowej sławy reżyser, autor m.in. filmów fabularnych „Zakochany bez pamięci” (2004) i „Jak we śnie” (2006), eksplorujących oniryczne światy umysłu i ich relacje ze zdroworozsądkową, codzienną rzeczywistością. W „Czy Noam Chomsky jest wysoki czy szczęśliwy” Gondry spotyka się z Noamem Chomskym, amerykańskim lingwistą, który zrewolucjonizował wcześniejsze sposoby myślenia o naturze języka i procesie jego nabywania, a przez „The New York Times” uznany został za najważniejszego żyjącego intelektualistę naszych czasów. Efektem jest film dokumentalny oparty w przeważającej mierze na animacji, zaskakująca filmowa fuzja obrazów i idei. Czy można, za pomocą filmu rysunkowego wyjaśnić zawiłości gramatyki transformacyjno-generatywnej? Czy można przekazać fascynację drugim człowiekiem i jego intelektualnymi dokonaniami? Michel Gondry bada ludzki umysł, każąc nam, zgodnie z ideami Chomsky’ego, kwestionować dotychczasową wiedzę i przekonania dotyczące uczenia się, języka i opisywanego przez niego świata; zarazem zaś eksperymentuje z filmowymi środkami wyrazu.


Portrety artystów

Wodne dzieci

Water Children
reż. Aliona van der Horst, Holandia 2011

Mianem „wodnych dzieci” określa się w Japonii dzieci, które z różnych powodów nie mogły się urodzić. Jako że nigdy nie żyły i nie popełniły żadnych dobrych uczynków, nie są w stanie samodzielnie przekroczyć mitologicznej rzeki Sanzu; w japońskich świątyniach stawiane są kamienne figurki, które mają im w tym pomóc. W „Wodnych dzieciach” reżyserka Aliona van der Horst śledzi losy pianistki Tomoko Mukuiyamy i jej niezwykłego projektu artystycznego. Przechodząca menopauzę artystka postanawia pożegnać kończący się etap życia, analizując, a zarazem akceptując fakt, że nigdy już nie będzie mogła urodzić dziecka. Czyni to za pomocą instalacji artystycznej – labiryntu rozwieszonych w pomieszczeniu, aż do sufitu, białych nocnych koszul, z których część poplamiona jest krwią menstruacyjną. Cały projekt jest przygotowywany i rozgrywa się w małej, japońskiej wiosce, której mieszkańcy często nigdy nie mieli okazji odwiedzić muzeum czy galerii sztuki. Wkrótce okazuje się, że reżyserka filmu ma osobisty powód, by podjąć się współpracy z Tomoko Mukuiyamą; a że jednocześnie w filmie oglądamy wywiady z wieloma osobami, które w różny sposób uczestniczą w zdarzeniu i dokładają do niego własne biografie, film van der Horst staje się bardziej uniwersalną medytacją o kobiecości, cielesności, narodzinach i śmierci.


Granice sztuki, granice dokumentu

Odgłosy robaków, zapiski mumii

The Sound of Insects - The Record of a Mummy
reż. Peter Liechti, Szwajcaria 2008

Kino graniczne: quasi-dokumentalny zapis głodowej śmierci z wyboru, oparty na autentycznej historii. Myśliwy polujący na króliki odkrywa w lesie zmumifikowane ciało 40-letniego mężczyzny. Lekarze stwierdzają, że zgon nastąpiło około stu dni wcześniej. Przy mumii odnaleziony zostaje dziennik, opisujący ostatnie tygodnie życia zmarłego człowieka. Kamera obserwuje leśne otoczenie i sklecony z folii namiot, w którym dusza umierającego uchodzi z ciała; obrazom obojętnej przyrody towarzyszą wizyjne obrazy z życia, od którego coraz bardziej oddala się bohater. Film jest próbą dramatycznej kontemplacji śmierci i przekazania tego doświadczenia widzowi, a zarazem dotarcia do granic kina i udokumentowania tego, czego nie można zobaczyć.


W uniwersum dźwięków

Wrzeszczący faceci

reż. Mika Ronkainen, Finlandia/Dania 2004

Na północy Finlandii w mieście Oulu trzydziestu mężczyzn w gumowych krawatach wykrzykuje marsze patriotyczne, fragmenty prawa międzynarodowego, hymny i… piosenki dziecięce. Pieczę nad programem i szalonymi pomysłami chóru sprawuje żelazną ręką dyrygent Petri Sirvio. Ich koncerty to spotkanie z zupełnie niecodzienną ekspresją artystyczną. Chór męski z Finlandii wyjeżdża na występ do Tokio stawiając sobie za cel zrobienie dobrych zdjęć widowni w momencie… wykrzykiwania hymnu Japonii. „Wrzeszczący faceci” to film o władzy, nacjonalizmie, bezkompromisowości i mocnej wierze w potęgę sztuki, którą się tworzy. Dyrygent Petri Sirviö, główna postać filmu, jest absolutnym tyranem zmuszającym zespół do coraz dziwniejszych zachowań. Film pokazuje chór na przestrzeni 5 lat, podczas występów w Finlandii, na tournee we Francji, Japonii i Islandii. Podobnie jak ten awangardowy chór, film co chwilę oscyluje pomiędzy powagą i absurdem. Jego mocną stroną jest duża dawka pozytywnej energii, która emanuje z chóru i specyficzne poczucie humoru.


Pytania o fotografię

Fotograf wojenny

War Photographer
reż. Christian Frei, Szwajcaria 2001

James Nachtwey to jeden z najbardziej znanych i cenionych współczesnych fotografów wojennych. Od trzydziestu lat dokumentuje konflikty zbrojne i wojny, ale także efekty niesprawiedliwości społecznej w 30 krajach na świecie. Film Christiana Frei’a pokazuje jego sylwetkę, zdradza tajniki pracy, przybliża miejsca i rodzaje problemów, jakimi zajmuje się Nachtwey. Nade wszystko jednak stanowi refleksję o etyce i celowości pracy fotografa, jego relacjach z bohaterami zdjęć, możliwych zmianach w świecie, których oczekiwalibyśmy w związku z działalnością reporterów. Dokument tworzy także psychologiczny portret człowieka, który poświęca całe życie – prywatne i zawodowe – na wędrówki z aparatem i ujawnianie najbardziej dramatycznych, a zarazem często najbardziej intymnych momentów ludzkiego życia.


granice sztuki, granice dokumentu

Obrazy świata i zapis wojny

Images of the World and the Inscription of War
reż. Harun Farocki, RFN 1989

W swoim dokumencie, złożonym ze „znalezionych” (już istniejących) obrazów (found footage), Farocki rozważa sam problem dokumentowania, tworzenia obrazów, ich oglądania (interpretowania, dostrzegania) oraz społecznej roli, którą spełniają (czy też którą mogłyby lub powinny spełniać). Punktem wyjścia do tej refleksji jest historia kilku obrazów: fotografii lotniczych z czasów II wojny światowej, używanych przez brytyjskich pilotów do namierzenia celów bombardowań na Śląsku. Tym, co było doskonale na nich widoczne (a zarazem nieinteresujące, a więc niedostrzegalne dla ówczesnych, wojskowych odbiorców) jest znajdujący się nieopodal obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau. Na powiększonych zdjęciach baraki, komory gazowe, a nawet ciężarówki przewożące Cyklon-B są zidentyfikowane i dokładnie zaznaczone. Mimo to nic wówczas nie zrobiono, aby uwolnić więźniów obozu. Ponad 30 lat od momentu zrobienia zdjęć, stały się one przedmiotem intensywnych badań CIA. Na ich podstawie potwierdzano wiarygodność zeznań świadków obozowego piekła. Historia tych zdjęć stała się głównym motywem filmu „Obrazy świata i zapis wojny”, metaforycznego filmowego eseju o fotograficznej rzeczywistości.


granice sztuki, granice dokumentu

Sztuka znikania

The Art of Disappearing
reż. Bartek Konopka, Piotr Rosołowski, Polska 2013

Nieznana historia haitańskiego kapłana voodoo, Amona Frémona, który na zaproszenie mistrza teatru Jerzego Grotowskiego w 1980 roku odwiedził Polską Rzeczpospolitą Ludową. Polska była dla Amona dziwnym miejscem. Ludzie zachowywali się inaczej – godzinami stali w kolejkach, jakby chcieli pobyć razem, ale wcale ze sobą nie rozmawiali. Odprawiali dziwne rytuały na wielkich stadionach. Deszcz padał tu głośniej, jak w kraju głuchych, a zimą z nieba leciała zła, biała woda niegasząca pragnienia. Amon obserwując wydarzenia stanu wojennego przywołuje, podobnie jak Adam Mickiewicz w „Dziadach”, duchy przodków. Odprawia ceremonię voodoo, aby uwolnić Polaków od złych mocy. Rozpoczyna się bój, w którym żywi i umarli jednoczą się we wspólnej walce. Duch polskiego romantyzmu łączy się z haitańskim Loa, dokładnie tak, jak 200 lat temu w czasie wielkiej rewolucji na Haiti. „Sztuka znikania” jest spojrzeniem na czasy socjalizmu oczami przybysza z zupełnie innej kultury; jest też medytacją nad relacją pomiędzy życiem, religią i sztuką w jej najbardziej radykalnym wymiarze.


Portrety artystów

Altman

Altman
reż. Ron Mann, USA, 2014

Filmowa, dokumentalna biografia wybitnego reżysera amerykańskiego Roberta Altmana, autora m.in. „MASH” i „Gosford Park”. Mann oddaje głos samemu Altmanowi (i – w mniejszym stopniu – jego współpracownikom), ilustrując ich słowa wieloma materiałami archiwalnymi – fragmentami filmów reżysera, zdjęciami z prywatnej kolekcji twórcy. Film pokazuje sześćdziesięcioletnią karierę twórczą jednego z ciekawszych reżyserów XX-wiecznego kina, który konsekwentnie, na podobieństwo autorów klasycznych powieści, zgłębiał psychikę i moralne postawy współczesnych mu ludzi.


Pytania o fotografię

Sól ziemi

The Salt of the Earth
reż. Wim Wenders, Juliano Ribeiro Salgado, Brazylia/Włochy/Francja 2014

Kariera wybitnego niemieckiego reżysera, Wima Wendersa, jest w niektórych punktach zbieżna ze ścieżką twórczą Wernera Herzoga. Obaj w latach siedemdziesiątych tworzyli nurt kina określany jako „nowy film niemiecki”, obaj są przedstawicielami post-nowofalowego kina autorskiego. Ich filmy stanowiły często niespieszną obserwację ludzi samotnych, zdystansowanych, sytuujących samych siebie na pograniczach współczesnego świata. Wreszcie, obaj zainteresowali się na pewnym etapie kinem dokumentalnym, które jednak, w ich wykonaniu, zachowuje specyfikę ich autorskiego podejścia. To filmy, które mają, za pomocą kamery, odkrywać rzeczywistość – często tę, która umyka nam w codziennym spojrzeniu. „Sól tej ziemi” to historia wybitnego brazylijskiego fotografa Sebastiao Salgado, ukazana przez Wendersa we współpracy z synem Salgado, Julianem. Film to także medytacja nad obrazami i ich znaczeniem – dobrze znana fanom twórczości Wendersa, a zarazem fascynująca dla miłośników fotografii i ponownie – w toku tego kursu – stawiająca pytania o sens fotografii cierpienia i o pracę współczesnego reportera.


Portrety artystów

Paryż Rohmera

Rohmer in Paris
reż. Richard Misek, Wielka Brytania 2013

Eric Rohmer był jednym z najwybitniejszych twórców francuskiego kina. Nowofalowy reżyser, a także krytyk i teoretyk filmu, związany był ze słynnym czasopismem filmowym „Cahiers du Cinéma”. Wśród wielu nagród, które zdobył jest między innymi Srebrny Niedźwiedź na festiwalu w Berlinie za film „Kolekcjonerka”, Nagroda Specjalna na festiwalu w Cannes za „Markizę O.”, a także Złoty Lew na festiwalu w Wenecji za „Zielony promień”. Z kolei „Moja noc u Maud” nominowana została do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny i film nieanglojęzyczny. „Paryż Rohmera” jest hołdem złożonym filmowcowi przez widza, który zarazem był przypadkowym „bohaterem” jednego z filmów Rohmera. Oto wiosną 1994 roku, kiedy Richard Misek jako turysta zwiedzał Paryż, zarejestrował aparatem fotograficznym scenkę krecenia filmu. Po latach odkrył, że on sam również został wówczas zarejestrowany przez kamerę i teraz zobaczyć go można, wędrującego po Paryżu, w scenie z „Paryskiego rendez-vous” Erica Rohmera. Rozpoznanie samego siebie na filmowym ekranie to dla Miseka początek fascynacji twórczością Rohmera. „Paryż…” to próba zarysowania portretu artysty kina, a zarazem miasta, które było scenerią wielu jego utworów, w którym odnajdywali się – i gubili – jego bohaterowie. Filmowa próba odnalezienia nowofalowego mistrza w sieci powracających w jego filmach, miejskich motywów, to prawdziwa uczta dla miłośników kina.


przestrzenie sztuki

Świątynie kultury

Cathedrals of Culture
reż. Wim Wenders, Michael Glawogger, Michael Madsen, Niemcy/Dania/Norwegia/Austria/Francja 2014

Czy budynki są w stanie przemówić własnym głosem i powiedzieć coś o nas samych i o stanie naszej cywilizacji? Nakręcony w 3D film przedstawia indywidualne spojrzenie trzech słynnych reżyserów na trzy ikoniczne europejskie budowle potraktowane tu jak lustro nas samych i dzisiejszej kultury. Każdy z twórców pokazuje dany obiekt na swój własny sposób, przy zachowaniu charakterystycznej dla siebie stylistyki i filmowego języka; technika trójwymiarowa pozwala doświadczyć przestrzeni w szczególny sposób. Wim Wenders portretuje słynną Filharmonię Berlińską, Michael Glawogger – Rosyjską Bibliotekę Narodową, zaś Michael Madsen – norweskie więzienie Halden. Każdy z tych budynków jest pokazany zupełnie inaczej, bo każdy z nich funkcjonuje na autonomicznych prawach i ma własną duszę: pod względem zewnętrznym i wewnętrznym zorganizowany jest również na innych zasadach. Tym samym, inaczej organizuje życie przebywających w nim ludzi. Uświadomienie sobie tego faktu i refleksja nad nim pozwala na bardziej świadome spojrzenie na współczesne i historyczne przestrzenie architektoniczne.


zapisz się do newslettera

Against Gravity z siedzibą w Warszawie przy ulicy Żurawiej 22, pok212 będzie przetwarzać Pani/a dane osobowe w celu realizacji umowy o świadczenie usługi newsletter. Podanie danych osobowych jest dobrowolne. Przysługuje Panu/i prawo dostępu do treści jego/jej danych oraz ich poprawiania.
Zamawiany przez Pana/-ią newsletter ma charakter promocyjno-reklamowy i może zawierać informacje handlowe w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.