.

Oblicza człowieka w filmie


przedmiot fakultatywny dla wszystkich studentów Uniwersytetu Gdańskiego oraz wolnych słuchaczy spoza Uniwersytetu

semestr letni 2015/2016

W roku akademickim 2015/2016 na Wydziale Filologicznym kontynuujemy – w kolejnej odsłonie programowej - otwarty dla studentów wszystkich kierunków oraz wolnych słuchaczy spoza UG nowatorski przedmiot filmoznawczy: Akademia Dokumentalna.
 
INFORMACJE OGÓLNE:
 
Zajęcia rozpoczynają się 23 lutego
 
Miejsce i czas zajęć:  wtorek, godzi. 16.45 -19.45 /  Sala 1.43 / Wydział Filologiczny Uniwersytetu Gdańskiego.
 
Limit miejsc: 285
 
Liczba ECTS: 2
 
Karnet: Karnet na projekcje filmowe kosztuje 150 zł za semestr. O kolejności zapisów decyduje kolejność zrealizowanych wpłat.
 
Uwaga! STUDENCI WYDZIAŁU FILOLOGICZNEGO – cena karnetu: 110 zł. 
 
Opłaty za karnet należy wpłacać na konto:
AGAINST GRAVITY Sp. z o.o.
Bank BPH: 59106000760000330000651046
W TYTULE:  fakultet II UG 
 
ZAPISY: Studenci Wydziału Filologicznego będą mogli zapisać się na zajęcia w portalu studenta od 15 do 29 lutego oraz pod adresem e-mail: przemek@againstgravity.pl. Zapisy dla studentów innych Wydziałów oraz dla wolnych słuchaczy pod adresem e-mail: przemek@againstgravity.pl
 
Warunki zaliczenia: Zaliczenie na ocenę – na podstawie krótkiej rozprawki
 
Liczba nieobecności: 2
 
Prowadzący zajęcia: Marcin Borchardt,  kontakt: akme@op.pl
 
Koordynator Akademii: Przemek Rydzewski, kontakt: przemek@againstgravity.pl

Forum dyskusyjne i  dodatkowe informacje na FACEBOOKU: DOCS AGAINST GRAVITY Trójmiasto

PROGRAM
W semestrze letnim zatytułowanym „Oblicza człowieka w filmie” na program zajęć (projekcji i dyskusji) składać się będą wybitnie filmy dokumentalne i fabularne, których bohaterami są  ludzie i ich postawy wobec przemocy, wojny, ekologii, ekonomii, polityki, choroby, rodziny, miłości czy wolności. Celem cyklu jest wyjście poza abstrakcyjne teoretyczne rozważania i ukazanie konkretnych miejsc i osób, których problemy bezpośrednio dotykają, a dopiero wówczas stosowanie do nich analizy teorii i modeli. W programie znalazły się filmy o tematyce obejmującej jak najwięcej kontekstów związanych z człowieczeństwem, dotykają problemów jednostki i społeczności w wielu zakątkach globu.

Podczas zajęć realizowanych w ramach projektu AKADEMIA DOKUMENTALNA, przewidziane są spotkania z wieloma ciekawymi twórcami filmowymi oraz specjalistami poruszanej w filmie tematyki. 

Celem Akademii Dokumentalnej jest rozbudzenie i ukierunkowanie zainteresowania filmami dokumentalnymi i wybitnymi filmami fabularnymi, a przede wszystkim udostępnienie studentom odpowiednich narzędzi do ich krytycznej analizy i świadomego wykorzystywania w pracy naukowej i zawodowej. Chodzi również o kształtowanie umiejętności interpretowania świata, pobudzenie aktywności i twórczej wrażliwości oraz rozwijanie świadomości obywatelskiej i zdolności do oceny społecznych zjawisk przez uczniów na różnym poziomie edukacji. Filmy dokumentalne pokazywane w ramach akademii pochodzą z festiwalu filmowego DOCS AGAINST GRAVITY (wcześniej Planete+Doc Film Festival)

Akademia ma być w założeniu rodzajem twórczej i efektywnej edukacji filmowej, silnie powiązanej ze zmieniającą się szybko rzeczywistością. Specjalnie wyselekcjonowane filmy, zaskakujące zarówno formą artystyczną, jak i użytym w nich językiem filmowym, mają w założeniu nie tylko dostarczyć uczestnikom wiedzy, ale także umożliwić im poznanie ciekawych, często nieznanych, obszarów i zagadnień współczesnego świata.

Program został oparty na filmach dokumentalnych i wybitnych, nagradzanych w świecie filmach fabularnych, dzięki czemu wyróżnia się spośród innych programów edukacji filmowej. Z bogatego repertuaru festiwalu DOCS AGAINST GRAVITY zostały wybrane filmy, które  stanowią najlepsze uzupełnienie wiedzy o szeroko pojętą współczesność. Filmy fabularne to wybitne poruszające dzieła, triumfujące na najważniejszych światowych festiwalach filmowych w Cannes, Wenecji, Berlinie, Locarno, Amsterdamie, Sundance FF, często nominowane czy nagrodzone Oscarem czy Europejką Nagrodą Filmową.


Miara człowieka

reż. Stéphane Brizé / Francja 2015

PREMIERE - 22 STYCZNIA 2016 Miara człowieka reż. Stéphane Brizé / Francja 2015 / 93’ Thierry od ponad roku nie ma pracy. Gdy zwolniono go z fabryki, postanowił poszukać jej gdzie indziej. Całymi dniami uczestniczy w warsztatach w centrach kwalifikacji, gdzie instruktorzy uczą, jak zrobić odpowiednie wrażenie na pracodawcach. Wieczorami stara się być dobrym mężem i ojcem. Jego życie staje się pasmem niekończących się negocjacji: w banku w sprawie kredytu, z agencjami rekrutującymi pracowników czy w sprawie sprzedaży przyczepy kempingowej. Wszystko się zmienia, gdy Thierry dostaje pracę jako ochroniarz w supermarkecie. Społeczny realizm zostaje zastąpiony współczesnym moralitetem. Odtąd mężczyzna musi dbać o bezpieczeństwo interesów szefów podobnych do tych, którzy wcześniej wyrzucili go z pracy. Ma za zadanie wyłapywać sprawców oszustw i kradzieży zarówno wśród klientów, jak i pracowników. Uczestniczy w przesłuchaniach osób, które sam złapał na gorącym uczynku. Jedną z nich jest starszy człowiek, który ukradł kawałek mięsa. Okazuje się, że nie ma pieniędzy – ani przy sobie, ani w domu, nie ma też żadnego znajomego, do którego mógłby zadzwonić. Kolejne zdarzenia z innymi pracownikami sklepu skłaniają go do buntu.


W objęciach węża

reż. Ciro Guerra, Kolumbia/Wenezuela/Argentyna 2015

Amazoński szaman Karamate to ostatni Mohikanin swego ludu. Tylko on zna tajemnicę Yakruny – rośliny, która jest remedium na wszystkie choroby człowieka. To cel poszukiwań dwóch białych naukowców, którym szaman towarzyszy przez 40 lat. Ich podróż powoli zamienia się w pełną tajemnic wyprawę do jądra ciemności. Obie wędrówki, podczas których szaman prowadzi naukowców przez Amazonię, krzyżują się wielokrotnie, wywołując poczucie bezczasowości miejsca, w którym się odbywają. Naukowcy uświadamiają sobie, że logika, którą się kierują, jest bezużyteczna w świecie mitów i rytuałów realniejszych od nauki. Po drodze wiele na nich czeka: od kanibalizmu po zdegenerowane kulty wyrosłe z katolicyzmu. Film pokazuje fantasmagoryczną podróż zarówno w głąb Amazonii, jak i samego siebie. Obserwujemy świat intuicji, w którym przypadek, szaleństwo i magia odgrywają równorzędne role. Skojarzenia z "Czasem Apokalipsy" Coppoli czy jego pierwowzorem, "Jądrem ciemności" Conrada, nie są przypadkowe. Czarno-biały film powstał na podstawie dzienników podróży przez kolumbijską Amazonię, napisanych przez Niemca Theodora Kocha-Grunberga i Amerykanina Richarda Evansa Schultasa.


Nadejdą lepsze czasy

Reż. Hanna Polak / Dania, Polska /2014

Ma na imię Jula. Mieszka w putinowskiej Rosji. Za dom służy jej największe wysypisko śmieci w Europie. Oto poruszająca historia jej życia. Dziesięcioletnia Jula ma tylko jedno marzenie – żyć normalnie. Nominowana do Oscara Hanna Polak towarzyszy Juli przez 14 kolejnych lat jej dorastania na Swałce, składowisku odpadów oddalonym o 18 km od putinowskiego Kremla. Nadejdą lepsze czasy to historia Juli – dramatyczna opowieść o dojrzewaniu do tego, by wziąć los w swoje ręce. Oto uniwersalna historia o nadziei, odwadze i życiu nakręcona metodą cinéma-vérité, która niezwykle angażuje widza i poraża go swoją bezpośredniością i szczerością.


W piwnicy

reż. Ulrich Seidl /Austria/ 2014

Piwnica to miejsce owiane tajemnicą. Jest lustrem duszy, odbijającym prawdziwe potrzeby, pasje lub obsesje. To, co bohaterowie Seidla robią w swoich piwnicach, mówi o nich znacznie więcej niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Jedni traktują ją jako miejsce do ćwiczeń głosu operowego, inni jako galerię nazistowskich pamiątek, przestrzeń do realizacji seksualnych fantazji czy schronienie dla hodowanego w ukryciu węża. Piwnica to w naszej podświadomości miejsce ciemności i strachu, swoiste siedlisko ludzkiej otchłani. Doskonale odzwierciedla więc zakamarki duszy jej właścicieli. „Piwnice Seidla są metaforą miłości, która jest równoznaczna z posiadaniem.” (Tadeusz Sobolewski, Gazeta Wyborcza)


Gra

reż. Ruben Östlund/Szwecja/2011

W centrum handlowym w Göteborgu pięciu nastolatków podchodzi do grupy trzech młodszych chłopców i pyta która jest godzina. Gdy jeden z nich wyciąga telefon komórkowy, aby udzielić odpowiedzi, zostaje oskarżony, że ukradł go młodszemu bratu starszego chłopca. „Telefon wygląda na taki sam”, podkreśla nastolatek. I choć oskarżony gwałtownie zaprzecza, zgadza się, aby wyjść razem z grupą z centrum handlowego i skonfrontować się z domniemanym właścicielem telefonu. Tak rozpoczyna się okrutna i przewrotna gra, w której banda starszych chłopców staje się oprawcą, a młodszych – ich ofiarą... „Gra” to ambitny, zaangażowany społecznie, i prowokujący do przemyśleń film, który stawia poważne pytania i nie udziela łatwych odpowiedzi. Opowiada historię grupy ciemnoskórych chłopców z biedniejszych środowisk, którzy, wykorzystując panujące na ich temat stereotypy, okradają dzieci z dobrych rodzin. Młodociani oprawcy pogrywają stereotypami na temat swoich ofiar, a reżyser robi to samo wobec widzów, którym trudno zająć jednoznaczną postawę i ocenić, po której stronie mają się opowiedzieć. Inspiracją dla „Gry” były prawdziwe zdarzenia. Parę lat temu w Göteborgu grupa nastoletnich ciemnoskórych chłopców okradała dzieci, stosując wobec nich przemoc psychiczną. Film wywołał ożywioną dyskusję w Szwecji. Obrazując współczesne szwedzkie społeczeństwo klasowe, reżyser Ruben Östlund chciał wywołać debatę nie tylko na temat rasizmu, ale również agresji, przemocy nieletnich i ich zachowania w grupie.


Scena ciszy

reż. Joshua Oppenheimer / Dania/Finlandia/Indonezja/Norwegia/Wielka Brytania/ 2014

Jak to jest ocaleć z potwornej zbrodni ludobójstwa dokonanej w latach 60. ubiegłego wieku przez brygady śmierci w Indonezji? Adi Rukun, optyk w średnim wieku, ocalał, ale jego starszy brat był torturowany, po czym zamordowany przez reżimowe organizacje paramilitarne Panczaszila. Adi decyduje się przerwać milczenie i zrobić coś zupełnie niewyobrażalnego w społeczeństwie, gdzie mordercy nadal pozostają bezkarni i żyją w sąsiedztwie swoich ofiar. Postanawia skonfrontować ich z makabrycznymi czynami, których się dopuścili i podczas badania wzroku proponuje im spojrzenie na przeszłość z innej perspektywy. Okulary mają zmienić ich patrzenie na świat. Ma nadzieję, że w ten sposób zbrodniarze przyjmą w końcu odpowiedzialność za swoje działania. Niektórzy z nich są dziś uprzywilejowanymi obywatelami, a jeden napisał nawet książkę ilustrującą dokonane zbrodnie w nadziei, że będzie ona miała kiedyś historyczne znaczenie. Adi wierzy, że tylko odważna konfrontacja z mordercami przywróci jego rodzinie godność i pozwoli na uzdrowienie strasznej traumy, która ich gnębi. Rodzice Adiego żyją nadal, choć są w podeszłym wieku. Dokonana zbrodnia wisi nad tymi, którzy ocaleli, a cisza, jaka na jej temat panuje, dłużej okazuje się już nie do zniesienia. Rozmawiając z mordercami, Adi promienieje życzliwością i spokojem, ale widać, że poszukuje czegoś nieuchwytnego, dąży do zamknięcia jakiegoś etapu, którego nie da się dokonać bez ujawnienia morderców i zbrodni, których kiedyś się dopuścili. Choroba Alzheimera, która dotknęła ojca Adiego staje się metaforą zbiorowej niepamięci Indonezyjczyków, a zabójcy widziani oczami ocalałego brata wydają się jeszcze bardziej źli, niż moglibyśmy przypuszczać. Zdaniem reżysera film jest poematem na temat ciszy, zrodzonej z terroru, wezwaniem do jej przełamania, a także obrazem konsekwencji, jakie się z tym wiążą. To również opowieść o tym, że w życiu nie można nic zmienić, dopóki nie rozprawimy się do końca z przeszłością, nawet, gdy nasza codzienność zbudowana jest na terrorze i kłamstwach.


Fusi

reż. Dagur Kari/ Islandia/Dania/ 2015

Fúsi to nieśmiały, wrażliwy i sympatyczny 40-letni misiaczek ze sporą nadwagą. Lubią go wszyscy bo jest delikatny i pozwala z siebie żartować. Ten dorosły prawiczek nadal mieszka z matką i jej partnerem, a każdy jego dzień wygląda tak samo. Codziennie czeka na niego porcja płatków na śniadanie, a potem praca na lotnisku przy wyładunku bagaży, z kolegami, którzy żartują z jego tuszy i charakteru. Później wraca do domu, gdzie z sąsiadem w garażu z zapałem konstruuje drobiazgowe makiety historycznych bitew. W piątek, dla odmiany, chodzi do tej samej chińskiej knajpy, na to samo danie a później słucha muzyki heavy-metalowej w swoim samochodzie. Pewnego dnia za namową matki niechętnie udaje się na kurs tańca, gdzie poznaje doświadczoną przez życie dziewczynę o imieniu Sjöfn. Wywróci ona jego świat do góry nogami, a jego samego zmieni nie do poznania. Ośmielony Fúsi zakochuje się w Sjöfn. Poświęca się dla niej wbrew jej woli, ale ona podchodzi do niego z rezerwą, choć daje mu dużo nadziei. Czy Fúsi przekona Sjöfn do siebie, czy odmieniony pójdzie swoją własną drogą?


Citizenfour

reż. Laura Poitras/ USA/Niemcy/ 2014

Długo oczekiwany obraz Laury Poitras o największym skandalu politycznym naszych czasów objawiony światu z pierwszej ręki. Trzecia część trylogii filmowej o Ameryce po 9/11 (poprzednie filmy to „Mój kraj, mój kraj” i „Przysięga”) miała początkowo opowiadać o nadużywaniu władzy i łamaniu prawa przez agencje bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych. Reżyserka pracowała nad filmem od kilku lat, gdy w styczniu 2013 roku otrzymała serię kodowanych e-maili od anonimowego źródła określającego siebie mianem „Citizen Four”. Ich autor pisał, że ma dowody na nielegalne podsłuchy na wielką skalę prowadzone przez Agencję Bezpieczeństwa Narodowego (NSA) we współpracy z wieloma zagranicznymi służbami. Pięć miesięcy później Poitras poleciała do Hongkongu z dziennikarzami z „Guardiana”: Glennem Greenwaldem i Ewenem MacAskilllem. Sfilmowali tam rozmowy z mężczyzną, którego świat poznał później jako Edwarda Snowdena. Jeden z prawników w filmie mówi, że w naszych czasach wolność jest tożsama z utrzymaniem prywatności, która staje się ostatnim bastionem autonomii w zglobalizowanym świecie. Film nie jest tylko szczegółowym zapisem tych rozmów oraz atmosfery pokoju hotelowego za zakrytymi kotarami, ale pokazuje również konsekwencje rewelacji Snowdena i reakcje na nie pochodzące z całego świata. Ten pesymistyczny thriller dokumentalny odkrywa, że żyjemy w czasach przypominjących świat opisany przez Orwella. Czy godzimy się na życie pod kontrolą, która nie zna granic? Czy jesteśmy zainteresowani walką o swoją prywatność? Laura Poitras pracując nad filmem, była wielokrotnie zatrzymywana przy przekraczaniu granicy z USA, a po premierze światowej filmu przeniosła się do Berlina.


Fuck For Forest

reż. Michał Marczak, Polska/Niemcy 2012

Młody Norweg Danny zawsze miał trudności z otoczeniem. Po raz kolejny próbuje odnaleźć miejsce dla siebie. W Berlinie spotyka grupę Fuck for Forest, która gromadzi pieniądze na ratowanie przyrody, sprzedając amatorskie porno w Internecie. Wszystkie filmy są własnej produkcji, do której czasami zapraszani są również przechodnie na ulicy. Członkowie grupy głęboko wierzą w to, że wyzwolą świat z seksualnych zahamowań. Danny czuje się świetnie w nowym otoczeniu, które łączy hedonizm z aktywizmem. Fuck for Forest zbiera 420 tysięcy euro i jedzie do Amazonii kupić ziemię, aby oddać ją za darmo Indianom. W Amazonii grupa napotyka jednak nieprzewidziane okoliczności... „Fuck For Forest” Michała Marczaka stał się sensacją 28. Warszawskiego Festiwalu Filmowego, zdobywając główną nagrodę w konkursie filmów dokumentalnych. Film został zaproszony na renomowane festiwale filmowe, między innymi w Rotterdamie, Nowym Jorku (Tribeca) oraz Toronto (Hot Docs). „Fuck For Forest” wszedł na ekrany kin w Niemczech, Norwegii i Wielkiej Brytanii. Autorem ścieżki dźwiękowej jest Marcin Masecki.


Dotyk grzechu

A Touch of Sin
reż. Jia Zhang-Ke, Chiny/Japonia 2013

Trzy morderstwa i jedno samobójstwo, a wszystkie popełnione w Chinach… Cztery rodzaje śmierci i cztery wypadki, które naprawdę zdarzyły się w Shanxi, Chongqing, Hubei i Guangdong i odbiły się szerokim echem wśród chińskiego społeczeństwa. Na ich kanwie, uznany na świecie reżyser, Jia Zhang-Ke snuje historiozoficzną opowieść o współczesnych Chinach – prężnie rozwijającym się ekonomicznym gigancie, trawionym przez przemoc i korupcję. Przedstawia je z różnych perspektyw, w nowelowym stylu, przypominającym najlepsze filmy Roberta Altmana. "Dotyk grzechu" Jia Zhang-Ke ("Martwa natura") to inspirowany tradycyjną pekińską operą (głównie "Wild Boar Forest", sfilmowaną w 1962 roku przez Chena Huaikai i Cui Weia), tradycyjnym chińskim malarstwem oraz artystycznymi filmami o sztukach walki Kinga Hu filmowy portret współczesnej chińskiej cywilizacji, która przeobraża relacje i związki międzyludzkie w trudne do wyobrażenia piekło. Reżyser stawia tu retoryczne pytanie o korzenie zła, jakie tkwią we współczesnym chińskim społeczeństwie. Pokazane w filmie historie, w większości oparte na faktach, które reżyser odnajdywał na Weibo (chiński odpowiednik Twittera), tworzą przepełnioną dramatyzmem i konfliktami narrację, której bohaterami są przeciętni obywatele Chin. Grają ich zarówno aktorzy profesjonalni, jak i amatorzy, a tytuł filmu to świadome nawiązanie do "A Touch of Zen" Kinga Hu. Film urzeka doskonałą stylistyka zdjęć, przepełnionych kolorem, dopracowanych w każdym detalu i oddających specyfikę i klimat pokazywanych Chin, bo - jak przyznaje reżyser - ten film ma być wizualną podróżą po tym kraju.


Kieł

Dogtooth
reż. Yorgos (Giorgos) Lanthimos, Grecja 2009

Każda rodzina ma swoją tajemnicę, pytanie tylko jak silnie ją skrywa. Z pozoru idealna i szczęśliwa rodzina. Matka i ojciec mieszkają wraz z trójką nastoletnich dzieci – synem i dwoma córkami – na obrzeżach miasta, w luksusowej willi z basenem i ogrodem. Otoczona wysokim murem posiadłość jest oddzielona od reszty świata, a młodzi ludzie nie wychodzą poza jej mury. Rodzice twierdzą, że kryją się tam poważne niebezpieczeństwa, a jednym z nich jest… kot, którego można odstraszyć szczekaniem. Gdy wypadnie kieł, dzieci opuszczą dom. Tymczasem uczą się, bawią i uprawiają sport na terenie domu, ale język, jakim się posługują, nie przystaje do rzeczywistości. Autostrada to dla nich silny wiatr, telefon oznacza sól, zombie to z kolei mały żółty kwiatek, a morze znaczy krzesło. Latające na niebie samoloty traktują jak zabawki, a wieczorem słuchają płyt Franka Sinatry, bo rodzice twierdza, że jest ich dziadkiem. Dzieci żyją w kompletnej izolacji i nie mają kontaktu ze światem zewnętrznym. Nie korzystają z telefonu, nie oglądają telewizji, nie mają również dostępu do komputera. Wszystkie potrzeby zaspakajają w ramach domu, a raz w tygodniu ojciec przywozi ze sobą Christinę – pracownicę ochrony fabryki, w której sam pracuje, aby ta zaspokoiła seksualne potrzeby syna. Gdy jednak Christina przekazuje jednej z sióstr kasetę video z filmem "Rocky", wzbudza w niej nieufność, czy świat na pewno wygląda tak, jak twierdzą rodzice. A stąd już tylko mały krok do sprzeciwu, buntu i nieoczekiwanych w skutkach reakcji…


Nie zapomnij mnie

Forget Me Not
reż. David Sieveking, Niemcy 2013

Rodzice Davida byli w latach 60. XX wieku aktywnymi członkami ruchów studenckich i żyli w tzw. „otwartym związku”. Teraz ich wzajemna relacja jest poddana testowi, ale dzieje się to w dramatycznych okolicznościach. Zmiany, które przyniosła choroba matki, zmuszają rodzinę do wiwisekcji stosunków, jakie panują wewnątrz rodziny, ujawnienia ukrytych dotąd konfliktów i nieporozumień, a przede wszystkim znalezienia dla nich rozwiązań. Nie jest to łatwe wyzwanie, ale paradoksalnie zbliża ono członków rodziny na nowo i zmusza do głębokiej refleksji nad życiem, jakie wszyscy prowadzili dotychczas. Sieveking w sposób niezwykle szczery pokazuje w tym filmie własną kronikę rodzinną, ale robi to nie tylko z ironią i szczerością, lecz przede wszystkim nieudawaną miłością. Dzięki temu tworzy obraz, w którego centrum uwagi znajduje się nie tyle choroba, lecz człowiek zapadający na nią wbrew własnej woli.


Leviathan

Lewiatan

reż. Andriej Zwiagincew, Rosja 2014

Kola mieszka z młodą żona Lilą i nastoletnim synem Romą w małym miasteczku nad morzem w północnej Rosji. Ma stary drewniany dom, położony nad zatoką, który odziedziczył po ojcu. Mer miasteczka Wadim Szelewiat, w którego gabinecie wisi na ścianie portret Władimira Putina, wygrał z Kolą sprawę sądową i zamierza wyrzucić go z domu. Na pomoc przybywa Dimitri – znajomy prawnik z Moskwy, który wie jak uratować majątek Koli. Rozpoczyna się walka o przetrwanie ze skorumpowaną strukturą władzy, która zaczyna być coraz bardziej agresywna. Sytuacja się komplikuje, gdy prawnik okazuje się kochankiem Lili. Brutalna miasteczkowa klika zmusza go do wyjazdu, a rodzina Koli zostaje sam na sam z bezwzględnym, pożerającym wszystko Lewiatanem, którym okazuje się współczesna Rosja. Lewiatan to czwarty, uznany za najlepszy i najbardziej odważny film fabularny w karierze Andrieja Zwiagincewa, znanego w Polsce z filmów "Elena", "Powrót", "Wygnanie". Ten ciekawy przykład metaforycznej satyry o współczesnej Rosji, pełnej głębokiej ironii jest współczesną wersją Księgi Hioba, nagrodzoną na festiwalu w Cannes w 2014 roku Nagrodą za Najlepszy Scenariusz.


Rozbitkowie

Stranded: I Have Come from a Plane That Crashed on the Mountains
reż. Gonzalo Arijon, Francja, 2007

Rozbitkowie to najciekawsza adaptacja filmowa katastrofy samolotu, który w 12 października 1972 roku rozbił się podczas burzy śnieżnej w Andach. Film opowiedziany jest w formie dokumentu ustami uczestników wypadku, z perspektywy 35 lat po nim. Nie jest to wierna rekonstrukcja zdarzeń, ale raczej rodzaj niezwykłego wywiadu - ubrana w artystyczne inscenizacje wydarzeń dokumentalna wiwisekcja ludzkiej psychiki i pamięci. Gonzago Arijon wnika w głąb sytuacji i zdarzeń, jakie miały miejsce w grupie ocalałych z katastrofy osób, aby za pomocą czarno-białych metaforycznych ujęć zestawić na ekranie ich przeszłość z teraźniejszością. 12 października 1972 roku samolot urugwajskich linii lotniczych wystartował z Montevideo do chilijskiego Santiago z 45 pasażerami na pokładzie. Byli wśród nich sportowcy z drużyny Christian Brothers, a także towarzyszący im rodzicie i przyjaciele. Wszyscy lecieli na mecz rugby, po którym planowali weekendowy wypoczynek nad brzegami Pacyfiku. Fatalne warunki pogodowe spowodowały nagłą konieczność lądowania w małym mieście Mendoga. Dzień później, w piątek 13 października, samolot z pasażerami na pokładzie wystartował ponownie. O godzinie 15.30 pilot nadał ostatni komunikat. Samolot rozbił się podczas burzy śnieżnej w Andach. Natychmiast rozpoczęto poszukiwania, ale szczątki samolotu były niewidoczne w mocno ośnieżonych górach. Po 10 dniach akcję ratunkową przerwano, a rozbitkowie pozostawieni zostali samym sobie. Dwaj z nich - dwudziestoletni Fernando Parrado i dziewiętnastoletni Roberto Canossa, wyruszyli w podróż w poszukiwaniu pomocy. Pieszo i bez ekwipunku przebyli trasę siedemdziesięciu kilometrów w ośnieżonych Andach. 10 tygodni po katastrofie, wypasający stada u podnóża Andów pasterz zauważył w dolinie dwóch dziwnie zachowujących się mężczyzn, którzy gestykulowali w jego kierunku. Przestraszony pasterz uciekł. Następnego dnia powrócił, ale szum górskiej rzeki zagłuszał komunikację. Pasterz wrzucił do rzeki owinięte w chustkę kartkę i długopis, a mężczyźni napisali: "jesteśmy z samolotu, który rozbił się w górach. Mamy czternastu rannych przyjaciół. Gdzie jesteśmy? Potrzebujemy pomocy". Rozbitków odnaleziono na dwa dni przed Bożym Narodzeniem, a wypadek nazwano "cudem w Andach".


zapisz się do newslettera

Against Gravity z siedzibą w Warszawie przy ulicy Żurawiej 22, pok212 będzie przetwarzać Pani/a dane osobowe w celu realizacji umowy o świadczenie usługi newsletter. Podanie danych osobowych jest dobrowolne. Przysługuje Panu/i prawo dostępu do treści jego/jej danych oraz ich poprawiania.
Zamawiany przez Pana/-ią newsletter ma charakter promocyjno-reklamowy i może zawierać informacje handlowe w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.